REDcert kontra REDcert² — kiedy potrzebujesz którego?

REDcert to oryginalny niemiecki schemat certyfikacji surowców odpadowych i pozostałości używanych do produkcji biokomponentów i biopaliw. Audytuje pełen łańcuch dostaw od źródła (np. restauracja, zakład przetwórstwa) przez kolektora i magazyn po producenta biodiesla — z kluczowym mechanizmem mass balance, który gwarantuje, że ilość surowca wprowadzonego do systemu odpowiada ilości produktu wyprodukowanego.

Dla typowego HoReCa to wystarczający dowód, że olej trafia do biopaliw zgodnie z dyrektywą RED. Audyt obejmuje dokumentację BDO, Karty Przekazania Odpadu, ewidencję zbiórki i transportu oraz protokoły wagowe. Każdy podmiot w łańcuchu (kolektor, magazyn, producent) musi posiadać własny certyfikat REDcert.

Co warto wiedzieć: REDcert nie wystawia automatycznie Proof of Sustainability dla każdej partii — to dokument operacyjny producenta biopaliwa, którego dane wejściowe muszą być audytowalne wstecznie do źródła.

REDcert² jest rozszerzoną wersją oryginalnego schematu, dostosowaną do wymagań artykułu 29 dyrektywy RED II (i jej kontynuacji w RED III). Kluczowa różnica: REDcert² wymaga ostrzejszej, granularnej dokumentacji zrównoważoności surowca — w tym kalkulacji emisji CO₂e per partia, dokładnych źródeł, kategoryzacji odpadu i pełnego mass balance per okres rozliczeniowy.

W praktyce REDcert² to format wymagany przez producentów biopaliw, którzy chcą wystawiać Proof of Sustainability dla swoich klientów-rafinerii lub spółek handlujących certyfikatami zrównoważoności (UER, CHG-quotas). Bez REDcert² (lub równoważnego schematu, np. ISCC EU/PLUS) partia nie wchodzi do mass balance pod RED II.

Audyt REDcert² nakłada również obowiązek ścieżki audytowej dla każdego punktu styku: kolektor musi udokumentować, kto, kiedy, ile i z jakiej kategorii odebrał — z numerem KPO, wagą wjazdową i wyjazdową, oraz protokołem analizy próbki gdy to wymagane.